Robinia akacjowa

10.06.2013

Robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia L.) zwana też m. in. grochodrzewem, a najczęściej akacją, jest drzewem wyrastającym do 20 m wysokości. Pochodzi ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych, a do Europy została w 1601 r. sprowadzona przez francuskich ogrodników królewskich, Jeana i Vespasiana Robin. Od tego nazwiska przyjęła się nazwa rodzajowa drzewa. Pierwsze drzewa tego gatunku zostały posadzone w Paryżu w ogrodach królewskich i w ogrodzie botanicznym.

W Polsce (Wielkopolsce) robinia akacjowa jest uprawiana od ok. 1760 r. i świetnie się u nas zaaklimatyzowała. Osiąga nawet większe wymiary niż w swojej ojczyźnie. Ładna aleja z tych drzew zachowała się w Starych Oborzyskach koło Kościana. Obecnie robinia rośnie w parkach, ogrodach, alejach i w lasach. Jest wykorzystywana do rekultywacji terenów, zadrzewiania nieużytków i skarp, gdyż jej rozłożyste korzenie umacniają obsuwającą się ziemię. Jako roślina motylkowa współżyje z bakteriami brodawkowymi i użyźnia glebę, wzbogacając ją w azot.

Charakterystyczne liście są nieparzystopierzaste o 9-19 eliptycznych listkach. Kwitnie na przełomie maja i czerwca wytwarzając zwisające białe kwiatostany mocno pachnące, zwłaszcza wieczorami.

 

Akacja jest cenną rośliną midodajną, chętnie odwiedzaną przez pszczoły. Miód akacjowy stosowany jest w leczeniu nadwaśności żołądka, w dolegliwościach pęcherzyka żółciowego, a także przy schorzeniach nerek.

Robinia akacjowa jest rośliną leczniczą, ale wykorzystuje się jedynie jej kwiaty. Nasiona, kora i korzenie są silnie trujące, gdyż zawierają bardzo trującą albuminę – robinię.

 

Kwiaty robinii zawierają m. in. glikozydy flawonowe (robininę, akacyinę), olejek eteryczny (linalol, farnesol, piperonal), leukoantocyjanozyd, kwasy organiczne, cukry, witaminę (niestety, nie podano jaką) i sole mineralne.

Przetwory z kwiatów robinii wzmacniają organizm, leczą przewód pokarmowy, drogi żółciowe oraz nerki. Wyciągi, napary i inne przetwory działają przeciwzapalnie, moczopędnie i żółciopędnie, a ponadto rozkurczowo, wzmacniająco i lekko uspokajająco. Polecane są w nieprawidłowej pracy nerek, zmniejszonym wydalaniu moczu, obrzękach i w zaburzeniach przepływu żółci do dwunastnicy, w stanach atonicznych i skurczowych dróg żółciowych. Są wskazane w zatruciach wewnętrznych przez leki, np. antybiotyki lub leki o działaniu przeciwbólowym oraz przeciwgorączkowym, jak aspiryna, polopiryna, ibuprom, uspokajające środki syntetyczne oraz substancje chemicznej ochrony roślin (pestycydy, herbicydy itp.).

Napary, wyciągi i inne przetwory z kwiatów akacji wzmacniają cały organizm i układ nerwowy oraz podobnie jak przetwory z pokrzywy leczą zmęczenie wiosenne. Szczególnie wskazane są dla kobiet po porodzie, osób wyczerpanych, znerwicowanych, w tym dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania.

 

Napar z kwiatów akacji na wzmocnienie, uspokojenie, lepszą pracę nerek, wątroby i wydzielanie żółci:

1 łyżkę suchych kwiatów akacji zalać 1 szklanką wrzącej wody, pozostawić 20 minut pod przykryciem. Przecedzić. Pić 2-3 razy dziennie między posiłkami po 1 szklance ciepłego naparu osłodzonego łyżeczką miodu.

 

Korowina i liście robinii zawierają żółty barwnik stosowany do farbowania jedwabiu, wełny oraz papieru na trwały żółty kolor.

 

Źródła:

1) prof. dr hab. M. Czekalski „Robinia biała”, „Szkółkarstwo” 2006 nr 2,

2) mgr farm. H. Milczarek-Szałkowska „Robinia akacjowa – wzmacnia i leczy”, „Wiadomości Zielarskie” 2001 nr 5,

3) J. Mowszowicz „Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich”, PWRiL.

 

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *